O tym dlaczego Gothic 1 Remake to najpiękniejszy cios w twarz, jakiego dziś potrzebujemy
Gra wita nas dosłownym ciosem w twarz i zrzuceniem do jeziora. To natychmiastowe wrzucenie na głęboką wodę idealnie ustanawia bezlitosne zasady świata, do którego właśnie trafiliśmy. I szczerze? To jest dokładnie to, czego potwornie brakuje mi we współczesnych produkcjach.
Główny zamysł gry przyciąga obietnicą braku taryfy ulgowej. Na początku jesteś nikim, a satysfakcja z pokonania pierwszego, opierzonego ścierwojada jest tu autentycznie większa niż z zabicia smoka w niejednym współczesnym tytule AAA. Pętla rozgrywki opiera się na ostrożnej eksploracji bez kompasu, mozolnym zbieraniu bryłek rudy, uczeniu się schematów zachowań bestii i pięciu się w hierarchii obozu.
Samouczek zmodernizowano bardzo dyskretnie. Gra uczy przetrwania płynniej niż oryginał, ale nadal absolutnie nie prowadzi za rękę. Twórcy z Alkimia Interactive wsłuchali się w krytykę. Obiecali mrok i wierność wizji Piranha Bytes, i dostarczyli to, wprowadzając przy tym naturalnie wpleciony, dodatkowy kontent, zagospodarowując „martwe strefy” z oryginału. Triumfuje tu kierunek artystyczny: jest ciemno, rdzawo i depresyjnie. Remake świetnie tłumaczy architektoniczny chaos obozów na nowoczesny język wizualny, a kopalnie budzą szczerą klaustrofobię.
Wiele mówiło się przed premierą o walce. Obiecywano nowoczesny system, a otrzymaliśmy specyficzną hybrydę. Słychać głosy, że momentami potrafi być tak samo toporna i nieintuicyjna, jak sterowanie z 2001 roku. Niemniej jednak, dla mnie nie stanowiło to żadnego problemu, bo animacje pozostają płynne. Walka jest tutaj po prostu kluczem do przetrwania i miarą postępu. Zamiast bezmyślnego „zaklikiwania” wroga, skupiamy się na taktycznym unikaniu ciosów. Co najważniejsze, system jest bezlitosny, ale uczciwy. Inwestowanie punktów nauki realnie zmienia animacje bohatera. Stajemy się szybsi i sprawniejsi, co daje nieporównywalną satysfakcję.
Wielu „wypowiadaczy swoich opinii” zwraca uwagę, że backtracking (konieczność ciągłego wracania do tych samych lokacji) to coś bardzo męczącego. Zupełnie się z tym nie zgadzam. Owszem, na początku jest to widoczne, ale z czasem zyskujemy możliwość teleportacji. Dla mnie bieganie po mapie nie było problemem. Ja w grach lubię się zgubić, szukać ciekawych miejsc i po prostu eksplorować. Gra idealnie dziękuje za taką cierpliwość. Odcina od ułatwień i zmusza do słuchania wskazówek NPC-ów, dzięki czemu gracz faktycznie uczy się topografii.
Świat tętni życiem, a rzeczywistość wręcz przerosła oczekiwania pod kątem projektowania mapy. Bestie polują na siebie nawzajem, a NPC mają precyzyjne rutyny dnia i bezwzględnie reagują na wyciągniętą broń. To zbiór wulgarnych szumowin i to jeden z największych atutów tej gry! Nikt tu nie udaje rycerza w lśniącej zbroi. Postacie rzucają przekleństwami, żądają łapówek i brzmią autentycznie.
Sam Protagonista też nie jest milczącą kukłą. Ma cięty język, jest asertywny, a jego cynizm świetnie ewoluuje w pewność siebie lidera. Choć trzeba przyznać, że występuje tu lekki dysonans i bywa, że Bezimienny brzmi w przerywnikach niemal szlachetnie i współczująco, co lekko kłóci się z faktem, że pięć minut wcześniej wybiliśmy cały obóz bandytów.
A jak to działa? Ogrywałem wersję na PC. Owszem, silnik potrafi się miejscami zakrztusić. Gra wywaliła mi sie kilka razy do pulpitu. Zdarzają się mniejsze błędy z fizyką czy lewitującymi obiektami, ale szczerze mówiąc, przywodzi to na myśl klasyczny urok oryginału. Nie mówię, ze to dobrze i nie upsrawiedliwiam tego w żaden sposób. Gra ma diałąć i kropka. Ale wywołało to u mnie nostalgiczny uśmiech 😀 Miałem też jednego, wspaniałego buga: tuż przed wysadzeniem tunelu w kopalni, cutscenka z Diego i ekipą nie chciała się odpalić. Stali i palili bagienne ziele. Cóż było robić? Stanąłem obok i też z nimi zajarałem. Gra zachowuje specyficzny, brutalny i nieco pokraczny urok dawnego Gothica 😛
Dla kogo jest to produkcja? Z pewnością dla weteranów, hardkorowców i koneserów spójnej, brutalnej estetyki dark fantasy. Fani wymagających i bezkompromisowych światów będą zachwyceni. Zróżnicowane style walki sprawiają, że drugie przejście. smakuje zupełnie inaczej. Odbiją się od niej za to gracze szukający popołudniowego relaksu, prowadzenia po sznurku i oczekujący balansu, gdzie każdy potwór dostosowuje się do ich poziomu.
Gothic 1 Remake dowodzi, że da się odrestaurować wierność oryginałowi, tworząc produkcję grywalną w dzisiejszych czasach bez utraty pierwotnej duszy. Nawet ćwierć wieku po premierze pierwowzoru bije na głowę proceduralnie generowane mapy z dzisiejszych hitów. To fantastyczna, choć technicznie bywa że kapryśna, laurka dla fanów. Alkimia przypomniała nam, dlaczego tak bardzo pokochaliśmy dostawanie bęcek na powitanie.
Odwagi, Alkimia! Remake to nie remaster
Muszę tu jednak dorzucić małą łyżkę dziegciu, a raczej (wszak gdzieś na horyzoncie majaczy już pewnie odświeżenie „dwójki”). Alkimia Interactive wykonała tytaniczną pracę, ale momentami aż za bardzo widać, że panicznie boją się gniewu ortodoksyjnych fanbojów. Tych samych, którzy pod każdym przedpremierowym zwiastunem z lupą analizowali odcień trawy w Górniczej Dolinie czy kształt dzioba ścierwojada.
Zbyt często w tej produkcji czuć zachowawcze, wręcz sztampowe i sztywne trzymanie się reguł pierwowzoru z 2001 roku. Panie i panowie deweloperzy, to jest pełnoprawny remake, a nie podbity do 4K remaster! Został stworzony od zera i aż prosi się o to, by przy projektowaniu kolejnych odsłon wykazać się większą brawurą. Trzeba przestać słuchać się najgłośniejszej, skrajnej grupy nostalgików i odważniej dodawać nowe oraz głębiej usprawniać te najbardziej archaiczne mechaniki. Odtworzenie brudnego klimatu to jedno, ale ślepe kopiowanie rozwiązań, które zestarzały się po prostu źle, to droga donikąd. Następnym razem nie bójcie się zaryzykować. Świat Gothica ma tak genialne fundamenty, że zniesie nowości. Nie musicie traktować go jak muzeum, w którym strach przestawić choćby jeden eksponat.












Opublikuj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.