Fable: The Lost Chapters – RPG, jakich dziś już się nie robi

Na początku lat dwutysięcznych rynek RPG wyglądał zupełnie inaczej niż dziś. Twórcy prześcigali się w pomysłach, eksperymentowali z mechanikami i nie bali się tworzyć światów, które miały własny charakter. Jedną z takich gier było Fable: The Lost Chapters. Produkcja studia Lionhead Studios do dziś wspominana jest z ogromnym sentymentem, mimo że od premiery minęło już ponad dwadzieścia lat.

Co ciekawe, nie była to gra idealna. Peter Molyneux obiecywał graczom rzeczy, których technologia tamtych czasów zwyczajnie nie była w stanie udźwignąć. Mimo to Fable oferowało coś, czego wielu współczesnym RPG-om nadal brakuje – osobowość.

Bohater, który naprawdę zmieniał się wraz z decyzjami

ss_330d4803191f3ddbc84d0f6a02e00177d006305d.1920x1080 Fable: The Lost Chapters – RPG, jakich dziś już się nie robi

Dziś system moralności jest czymś normalnym. W 2005 roku robił jednak ogromne wrażenie.

W Fable nasze decyzje miały wpływ nie tylko na fabułę, ale również na wygląd bohatera. Jeśli pomagaliśmy mieszkańcom Albionu, postać stopniowo stawała się symbolem dobra. Nad głową pojawiała się aureola, a mieszkańcy reagowali z podziwem i sympatią.

Jeżeli natomiast postanowiliśmy zejść na ciemną ścieżkę, sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. Bohaterowi wyrastały rogi, oczy nabierały złowrogiego blasku, a mieszkańcy zaczynali odczuwać strach. Niektórzy uciekali na nasz widok. Inni przeklinali nas spod nosa.

Nie był to może najbardziej skomplikowany system moralności w historii gier, ale działał znakomicie. Gracz widział konsekwencje swoich działań na każdym kroku.

Albion żył własnym życiem

11815076-fable-the-lost-chapters-windows-she-loves-me Fable: The Lost Chapters – RPG, jakich dziś już się nie robi

Jedną z największych zalet Fable był świat gry.

Albion nie próbował być kolejną kopią mrocznego fantasy. Zamiast tego przypominał baśń z odrobiną brytyjskiego humoru i sporą dawką absurdu. W jednej chwili ratowaliśmy mieszkańców przed bandytami, a chwilę później uczestniczyliśmy w konkursie przechwałek albo wykonywaliśmy zadania, których sens był co najmniej dyskusyjny.

Mieszkańcy reagowali na nasze zachowanie. Mogli nas podziwiać, bać się nas lub wręcz nienawidzić. Bohater mógł zdobywać sławę, zawierać małżeństwa, kupować domy, a nawet rozwodzić się, jeśli zaniedbywał rodzinę.

To właśnie takie drobiazgi sprawiały, że świat wydawał się bardziej żywy niż wiele współczesnych produkcji z wielokrotnie większym budżetem.

Słynny Chicken Chaser

small-selection-of-fable-pics-from-lost-chapters-development-v0-4r0lko5h2q081 Fable: The Lost Chapters – RPG, jakich dziś już się nie robi

Jeśli ktoś pamięta Fable, prawdopodobnie pamięta również kurczaki.

Trudno znaleźć drugą grę, która uczyniłaby zwykłego kurczaka jednym ze swoich najbardziej rozpoznawalnych symboli. W Albionie można było kopać te biedne ptaki przez pół mapy, brać udział w konkursach rzucania kurczakami czy wykonywać zadania związane właśnie z nimi.

Brzmi absurdalnie? Oczywiście. I właśnie dlatego gracze do dziś wspominają to z uśmiechem.

Humor był jednym z fundamentów całej produkcji. Fable nie traktowało siebie śmiertelnie poważnie. Dzięki temu nawet po wielu latach gra zachowała swój niepowtarzalny urok.

Gra, która miała więcej serca niż wiele współczesnych hitów

images-1 Fable: The Lost Chapters – RPG, jakich dziś już się nie robi

Patrząc z dzisiejszej perspektywy, Fable: The Lost Chapters ma sporo wad. Walka jest prosta. Niektóre mechaniki mocno się zestarzały. Świat gry jest niewielki w porównaniu do współczesnych RPG.

Jednak mimo tego wielu graczy nadal wraca do Albionu.

Powód jest prosty. Fable miało własną tożsamość. Nie próbowało kopiować konkurencji. Oferowało baśniowy świat, charakterystyczny humor, ciekawy system moralności i ogromną swobodę zabawy.

Może właśnie dlatego po tylu latach nadal jest wspominane z takim sentymentem. I być może dlatego wielu fanów liczy, że nadchodzące nowe Fable przypomni graczom, dlaczego kiedyś tak łatwo było zakochać się w Albionie.

Lubię to! 1
Nie lubię! 0

Ellie — autorka Leveliona, skoncentrowana na grach fabularnych, narracji oraz popkulturze. Najbliższe są mi produkcje i historie, które zostają z odbiorcą na długo po zakończeniu — niezależnie od tego, czy mówimy o grach, książkach czy serialach.Piszę o opowieściach jako o nośniku emocji i znaczeń. Analizuję bohaterów, decyzje oraz mechanizmy narracyjne, szczególnie tam, gdzie zacierają się granice między dobrem a złem. Interesują mnie również tematy okołoksiążkowe i serialowe, a fantasy — w różnych odsłonach — zajmuje w tym wszystkim miejsce szczególne.W swoich tekstach chętnie sięgam po perspektywę psychologiczną i kulturową. Lubię zadawać pytania, na które nie ma prostych odpowiedzi, i prowokować do refleksji wykraczającej poza samą rozrywkę.

Copy link