Cyberpunk: Edgerunners 2. Night City, tym razem nie złamałeś mi serca. Recenzja
Night City potrafi odebrać człowiekowi wszystko. Pieniądze, marzenia, bliskich, a czasem nawet resztki zdrowego rozsądku. Pierwszy sezon „Cyberpunk: Edgerunners” udowodnił mi, że potrafi również wyrwać serce, przemielić je i zostawić widza z emocjonalnym kacem na długie tygodnie. Druga odsłona anime od CD PROJEKT RED i Studia TRIGGER miała okazję zrobić to ponownie. Zamiast tego dostałam całkiem sprawnie opowiedzianą historię, kilku bohaterów z potencjałem i zdecydowanie za dużo zemsty. Czy żałuję seansu? Nie. Czy spodziewałam się więcej? Zdecydowanie. Tekst zawiera dużo spojlerów. Czytacie na własną odpowiedzialność.
Do Night City wraca się na własną odpowiedzialność
Nie będę udawać, że podchodziłam do drugiego sezonu „Cyberpunk: Edgerunners” bez oczekiwań. Kocham to uniwersum. Jego brud, bezwzględność, korporacyjne absurdy i świat, w którym człowiek może wymienić niemal każdą część własnego ciała, ale wciąż nie potrafi naprawić swojego życia. Spędziłam w Night City wystarczająco dużo czasu, by wiedzieć, że nie jest to miejsce dla ludzi marzących o spokojnej emeryturze.
Pierwszy sezon anime był dla mnie czymś wyjątkowym. Historia Davida i Lucy nie potrzebowała dziesiątek odcinków, żeby zbudować emocjonalną więź z widzem. Bohaterowie mieli marzenia, słabości i powody, dla których chciało się im kibicować, nawet wiedząc, że Night City raczej nie rozdaje szczęśliwych zakończeń.
Dlatego od kontynuacji oczekiwałam przede wszystkim emocji. Nie kopii Davida i Lucy, nie odgrzewania tej samej historii, ale czegoś, co ponownie sprawi, że los fikcyjnych bohaterów będzie obchodził mnie bardziej, niż powinien.
I tu pojawia się pierwszy problem. Bo choć nowy sezon obejrzałam w zaledwie dwa wieczory, to po jego zakończeniu nie miałam ochoty siedzieć w ciszy i zastanawiać się nad życiem. Raczej pomyślałam: okej, i to już?
Bohaterowie z potencjałem. Szkoda, że głównie z potencjałem
Największym rozczarowaniem drugiego sezonu nie jest dla mnie sama historia. Ta została napisana poprawnie, a poszczególne wydarzenia układają się w sensowną całość. Problem polega na tym, że scenariusz przedstawia nam całkiem interesujących ludzi, po czym najwyraźniej przypomina sobie, że ma tylko dziesięć odcinków na opowiedzenie ich historii.
Najbardziej polubiłam Talię i Kinga. To właśnie ich relacja dostarczyła mi emocji, których tak bardzo brakowało w pozostałej części sezonu. Szczególnie zapadła mi w pamięć obietnica Kinga, że pozostanie przy Talii do samego końca. W świecie, w którym lojalność potrafi mieć krótszy termin ważności niż najtańszy cyberwszczep, taka deklaracja naprawdę coś znaczy.
I właśnie takich momentów chciałam więcej. Zwykłych, ludzkich, pozwalających zobaczyć pod warstwą chromu kogoś, na kim rzeczywiście może nam zależeć.
Roman? Fajny dzieciak. Ma pasję, charakterystyczny sposób patrzenia na rzeczywistość i pomysł na siebie w świecie zdominowanym przez technologię. Trudno go nie polubić. Tylko że po zakończeniu seansu zaczęłam się zastanawiać, co właściwie mogę o nim powiedzieć poza tym, że jest sympatycznym młodym filmowcem. Niewiele. A szkoda, bo aż prosił się o bardziej rozbudowaną historię.
Podobnie wygląda sytuacja Avidy i Kinga. Tutaj naprawdę miałam wrażenie, że scenarzyści rozłożyli przed nami całkiem interesujące karty, by następnie stwierdzić, że jednak nie mają czasu na dalszą rozgrywkę. Ich wspólna przeszłość i relacja mogły stanowić jeden z bardziej angażujących elementów sezonu. Zamiast tego pozostał niedosyt.
Nie lepiej wypada Kiril, ojciec Talii. Owszem, jest obecny, pełni określoną funkcję w historii, ale emocjonalnie właściwie go nie ma. A przecież właśnie rodzinne relacje mogły nadać tej opowieści znacznie więcej głębi.
Omni natomiast otrzymała tak niewiele przestrzeni, że momentami zastanawiałam się, czy scenariusz w ogóle potrzebował tej postaci. Trudno zaangażować się w czyjś los, kiedy ledwo zdążyliśmy zauważyć jego obecność.
Najbardziej irytujące jest to, że nie mówimy o bohaterach kompletnie nieudanych. Wręcz przeciwnie. Widać w nich potencjał. Tyle że potencjałem nie da się zastąpić dobrze rozwiniętych relacji.
Zemsta, zemsta i jeszcze trochę zemsty. Dla odmiany zemsta
Rozumiem, że Night City nie jest miejscem, w którym konflikty rozwiązuje się przy herbatce i ciasteczkach. Zemsta jest jednym z najbardziej naturalnych motywów dla tego uniwersum. Ale ile można?
Wątek D stanowi jeden z głównych filarów drugiego sezonu i sam w sobie nie jest zły. Ma swoje uzasadnienie, określony kierunek oraz zakończenie, które uważam za satysfakcjonujące. Doceniam również sposób, w jaki finał puszcza oko do pierwszej odsłony.
Tylko że droga do tego zakończenia była dla mnie zdecydowanie za długa.
Momentami miałam wrażenie, że scenariusz tak bardzo zakochał się w motywie zemsty, że zapomniał o wszystkim innym. Kolejne wydarzenia podporządkowano temu samemu celowi, podczas gdy inni bohaterowie czekali gdzieś na marginesie opowieści, aż ktoś łaskawie przypomni sobie o ich istnieniu.
Najbardziej paradoksalne jest jednak to, że pomimo całej uwagi poświęconej D, nadal zabrakło mi głębszego wejścia w psychikę tej postaci.
Okej, mamy koszmary. Mamy traumę. Mamy motywację. Ale co z tego wszystkiego naprawdę wynika? Chciałam zobaczyć więcej wewnętrznych rozterek, zrozumieć mechanizmy kierujące D i przyjrzeć się temu, jak obsesja zemsty zmienia człowieka.
Zamiast tego otrzymałam historię, która bardzo dokładnie pokazuje, dokąd zmierza bohater, ale nie zawsze pozwala wystarczająco dobrze zrozumieć, co dzieje się w jego głowie.
A przecież właśnie takie psychologiczne niuanse potrafią zamienić poprawną opowieść w coś naprawdę wyjątkowego.
Gdzie są moje neony?!
Night City bez neonów to trochę jak cyberpunk bez korporacji. Teoretycznie można, tylko po co?
Oczywiście przesadzam, ale właśnie tego charakterystycznego klimatu najbardziej zabrakło mi w drugim sezonie. Uwielbiam to miasto za jego kontrasty, różnorodność dzielnic, brudne zaułki, pulsujące światła i poczucie, że za każdym rogiem kryje się kolejna historia. Tymczasem tutaj świat przedstawiony wydawał mi się zaskakująco ograniczony.
I żeby było jasne, podejrzewam, że taki właśnie był zamysł twórców.
Znaczną część wydarzeń obserwujemy bowiem przez obiektyw kamery Romana. Oldschoolowej, przynajmniej jak na realia Cyberpunka. Chłopak dokumentuje otaczającą go rzeczywistość, nagrywa swoje vidki i staje się niejako narratorem tej opowieści.
Sam koncept jest naprawdę interesujący. W świecie, w którym technologia pozwala doświadczać cudzych wspomnień i emocji, ktoś postanawia po prostu chwycić za kamerę i rejestrować rzeczywistość. Jest w tym coś przewrotnie uroczego.
Problem polega na tym, że ten zabieg, przynajmniej w moim odczuciu, ograniczył możliwość pokazania Night City w całej jego różnorodności.
Lokacji jest zdecydowanie za mało. Zabrakło mi charakterystycznych ulic, dzielnic i miejskiego chaosu. Nawet obóz nomadów, który mógłby zaoferować zupełnie inne spojrzenie na cyberpunkową rzeczywistość, pojawia się jedynie we fragmentach.
Doceniam eksperyment z perspektywą narracyjną, ale nie mogę pozbyć się wrażenia, że zapłaciliśmy za niego atmosferą świata, który tak bardzo chciałam ponownie zobaczyć.
Największa ironia? Drugi sezon obejrzałam przede wszystkim z miłości do Cyberpunka. A samego Cyberpunka, rozumianego jako różnorodny, rozbudowany świat, dostałam zdecydowanie mniej, niż oczekiwałam.
Brutalność nie zastąpi emocji
Jeżeli ktoś obawiał się, że drugi sezon „Edgerunners” będzie zbyt łagodny, może spać spokojnie. Chociaż po niektórych scenach być może spokojny sen nie będzie już taki oczywisty.
Brutalności jest tutaj mnóstwo. Momentami nawet za dużo.
Nie mam nic przeciwko przemocy w produkcjach osadzonych w tym uniwersum. Night City nigdy nie było przecież kurortem wypoczynkowym. Problem zaczyna się jednak wtedy, gdy kolejne brutalne sceny przestają robić wrażenie, a bohaterowie wychodzą żywi z sytuacji, które teoretycznie powinny zakończyć ich historię.
Owszem, cyberwszczepy pozwalają przekraczać granice ludzkich możliwości. Nie oznacza to jednak, że każda niemal niemożliwa ucieczka przed śmiercią automatycznie staje się przekonująca.
W pewnym momencie zaczęłam odnosić wrażenie, że serial bardzo chce mi pokazać, jak brutalny jest przedstawiony świat, ale nie zawsze potrafi sprawić, żebym rzeczywiście bała się o jego mieszkańców.
Na tym tle poprawnie wypada Capri i wykorzystanie motywu engramu. Postać wpisuje się w założenia historii i spełnia swoją funkcję. Nie mam do niej większych zastrzeżeń, choć nie jest też elementem, który zapamiętam na szczególnie długo.
Bo można zalać ekran krwią, rozmontować kilka ciał i urządzić widowiskową jatkę. Tylko jeśli nie zdążyłam naprawdę przejąć się bohaterami, to nawet najbardziej spektakularna masakra nie wywoła we mnie takich emocji, jakich oczekuję.
Muzyka? Jedno „Serce” to trochę za mało
Pierwszy sezon „Cyberpunk: Edgerunners” zostawił mi w spadku nie tylko emocjonalną traumę, ale również ścieżkę dźwiękową, do której wracam do dziś.
Niektóre utwory wystarczy usłyszeć przez kilka sekund, by natychmiast przypomnieć sobie konkretne sceny. Muzyka była tam integralną częścią historii, a nie jedynie przyjemnym dodatkiem.
W drugim sezonie tego zabrakło.
Nie twierdzę, że ścieżka dźwiękowa jest zła. Po prostu nie została ze mną w taki sposób jak poprzednio. Po zakończeniu seansu nie miałam szczególnej potrzeby odtwarzania jej na nowo.
Jest jednak jeden wyjątek. I to naprawdę kapitalny.
Wykorzystanie utworu „Serce” polskiej grupy hip-hopowej LSO, czyli Liryki Składu Ostródzkiego, uważam za jeden z najlepszych muzycznych pomysłów drugiego sezonu. Sięgnięcie po twórczość tak niszowego, undergroundowego zespołu w międzynarodowej produkcji jest decyzją nieoczywistą i właśnie dlatego wartą docenienia.
To piękny ukłon w stronę polskiej sceny muzycznej, której istnienia wielu widzów prawdopodobnie nawet nie było świadomych. I właśnie za takie artystyczne niespodzianki należą się twórcom brawa.
Szkoda tylko, że był to właściwie jedyny utwór, który naprawdę zapadł mi w pamięć.
Dwa wieczory. Dziesięć odcinków. I co dalej?
Najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, że pomimo narzekania na scenariusz, niewykorzystanych bohaterów i brak neonów, pochłonęłam cały sezon w dwa wieczory.
Tak, wiem. Wyjątkowo konsekwentna ze mnie krytyczka.
Ale właśnie dlatego nie zamierzam twierdzić, że drugi „Edgerunners” jest produkcją nudną czy nieudaną. Bo nie jest. Potrafi wciągnąć, zainteresować i sprawić, że człowiek odpala kolejny odcinek, nawet jeśli chwilę wcześniej przewracał oczami na kolejną odsłonę tego samego wątku zemsty.
Problemem jest raczej sposób rozłożenia akcentów.
Niektóre historie rozwlekają się ponad miarę, podczas gdy inne ledwo zdążą się rozpocząć. Finał D przynosi satysfakcję, ale historie Talii, Romana i Kinga pozostawiają więcej pytań niż odpowiedzi.
I szczerze? Nie mam nic przeciwko otwartym zakończeniom. Pod warunkiem że nie służą wyłącznie jako usprawiedliwienie dla niedostatecznie rozwiniętych wątków.
Czy obejrzę ewentualną kontynuację? Zapewne tak. W końcu to Night City. Miejsce, do którego wracam z uporem godnym kogoś, kto najwyraźniej nie wyciąga wniosków z poprzednich doświadczeń.
A poza tym nadal chciałabym zobaczyć, co wydarzy się dalej z Talią, Romanem i Kingiem.
Night City, tym razem nie złamałeś mi serca
Zastanawiam się, czy oceniłabym ten sezon inaczej, gdybym nigdy wcześniej nie poznała Davida i Lucy. Prawdopodobnie tak.
Druga odsłona „Cyberpunk: Edgerunners” nie jest przecież złą produkcją. Ma sensownie skonstruowaną historię, kilka interesujących pomysłów, udane zakończenie głównego wątku i bohaterów, których naprawdę można polubić. Potrafi też skutecznie przyciągnąć przed ekran.
Tylko że pierwszy sezon pokazał mi, jak wiele można osiągnąć w zaledwie dziesięciu odcinkach. Jak sprawić, by fikcyjne postacie stały się dla widza ważne. Jak połączyć muzykę, obraz i emocje w historię, która zostaje w głowie na długo po napisach końcowych.
Tym razem dostałam sprawnie opowiedzianą historię, ale nie dostałam tego samego emocjonalnego ciężaru.
I nie, nie chodzi o to, że wszyscy muszą tragicznie zginąć, żeby opowieść była poruszająca. Wystarczy spojrzeć na Talię i Kinga. Ich relacja, a przede wszystkim obietnica pozostania razem do końca, była dla mnie jednym z najważniejszych momentów całego sezonu. Nie dlatego, że towarzyszyła jej spektakularna akcja, ale dlatego, że przez chwilę naprawdę poczułam, iż los tych bohaterów ma znaczenie.
Chciałam więcej takich chwil. Więcej relacji, więcej emocji i więcej Night City, które nie jest jedynie miejscem kolejnej strzelaniny.
Ostatecznie wystawiam drugiemu sezonowi 6/10. Nie żałuję czasu spędzonego przed ekranem, ale też nie zamierzam udawać, że moje oczekiwania zostały spełnione. Studio TRIGGER ponownie zaprosiło mnie do świata, który uwielbiam, jednak tym razem nie zdołało sprawić, żebym pokochała jego mieszkańców równie mocno jak poprzednio.
Do Night City wrócę. Pewnie jeszcze niejeden raz. Ale tym razem, choomba, nie zostawiłam tam kawałka serca.
Ocena: 6/10












Opublikuj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.