Quake III Arena, kiedy kafejki internetowe były drugim domem

Quake 3 Arena nostalgia

Niektóre wspomnienia wracają totalnie niespodziewanie. Czasami wystarczy jeden dźwięk, stary screen albo muzyka z menu i człowiek momentalnie cofa się o dobre dwadzieścia lat. U mnie tak działa właśnie Quake III Arena. Od razu przypominają mi się kafejki internetowe, monitory CRT i wieczory spędzone z bratem na niekończących się deathmatchach.

Końcówka lat 90 i początek dwutysięcznych miały swój własny klimat. Internet w domu nie był jeszcze czymś oczywistym, a jeśli już był, to często działał tak wolno, że wejście na zwykłą stronę potrafiło być wyzwaniem. Dlatego kafejki internetowe żyły wtedy pełnią życia.

Chodziliśmy tam z bratem praktycznie przy każdej okazji. Czasami po szkole, czasami w weekendy. Człowiek odkładał kieszonkowe tylko po to, żeby wykupić kilka godzin grania. W środku charakterystyczny zapach nagrzanych komputerów, dźwięk wentylatorów i ten nieustanny hałas klawiatur, które dostawały wtedy prawdziwy wycisk.

I zawsze była jakaś ekipa do grania.

Nie trzeba było nikogo specjalnie namawiać. Wystarczyło rzucić:
– „Kto gra w Quake’a?”

Kilka minut później cała sala siedziała już na serwerze. Każdy chciał pokazać, że jest najlepszy. Ale to była zdrowa rywalizacja. Bez toksyczności, bez wyzwisk przez mikrofon. Był śmiech, były emocje i ciągłe:
– „Jeszcze jeden mecz.”

Quake III Arena było wtedy czymś wyjątkowym. Gra nie próbowała być jak film ani opowiadać wielkiej historii. Tutaj liczyła się czysta rozgrywka. Refleks, ruch, celność i znajomość map. Wszystko było szybkie, agresywne i niesamowicie dynamiczne.

Pamiętam momenty, kiedy człowiek pierwszy raz nauczył się porządnie korzystać z rocket jumpów albo trafiał przeciwnika railgunem przez pół mapy. Każdy frag miał znaczenie, a zwykły duel potrafił wywoływać więcej emocji niż niejedna współczesna gra rankingowa.

Mapy z Quake III Arena miały swój charakter. Wystarczyło zobaczyć kawałek poziomu i od razu człowiek wiedział, gdzie jest. The Longest Yard, Q3DM17, Campgrounds… To były miejsca, które znało się niemal na pamięć.

Chyba właśnie tego trochę dziś brakuje.

Tamte czasy miały w sobie coś prostego. Nie było battle passów, codziennych misji i sklepu wciskanego człowiekowi na każdym kroku. Włączało się grę, żeby po prostu dobrze się bawić. Żeby pograć z ludźmi siedzącymi obok. Usłyszeć ich reakcję po przypadkowym headshocie albo fragu zdobytym sekundę przed końcem meczu.

Najlepsze jest chyba to, że wtedy człowiek nawet nie zdawał sobie sprawy, że tworzy wspomnienia, do których będzie wracał po latach.

Dzisiaj wiele z tamtych kafejek już nie istnieje. Komputery są tysiąc razy mocniejsze, internet mamy wszędzie, a gry wyglądają jak interaktywne filmy. Mimo tego czasami trudno znaleźć ten sam klimat, który miało zwykłe siedzenie obok siebie przy starych monitorach CRT i granie w Quake III Arena do późnego wieczora.

Chyba właśnie dlatego nadal wspominam tę grę z takim sentymentem.

quake-3-arena-pc-03 Quake III Arena, kiedy kafejki internetowe były drugim domem
Lubię to! 0
Nie lubię! 0

Zbyt szczery. Straight Outta 1991. Jeśli mi się coś podoba, to się zachwycam i wkręcam na maksa. Jeśli nie, to mówię, że jest strasznie ciulowe i nie szczędzę w słowach. Z gier najbardziej lubię gry fabularne, strategie oraz retro, ale nie ograniczam się. Chętnie przeczytam dobrą książkę lub komiks oraz obejrzę nietuzinkowy film.

Copy link